بسم الله

خداوند متعال به حضرت موسى بن عمران عليه السلام وحى فرستاد که :
 اى موسى ! آيا هرگز عملى از براى من بجاى آورده اى ؟
عرض کرد: پروردگارا! نماز براى تو بجا آورده ام ، و روزه را براى تو گرفته ام و صدقه داده ام و ذکر تو را نموده ام .
خطاب به او شد: اما نمازت ، دليل بر خداپرستى تو است و روزه ، سپر آتش است از براى تو، و صدقه ، سايبان است از برايت در قيامت ، و ياد من نور است از براى تو، پس کدام عمل از براى من به جاى آوردى ؟
موسى عليه السلام عرض کرد: پرودگارا مرا راهنمايى کن بر عملى که از براى تو باشد.
از طرف خداوند به او خطاب شد:
آيا هرگز با دوستان من دوستى و با دشمنان من دشمنى نموده اى ؟ آنگاه حضرت موسى عليه السلام متوجّه گرديد که افضل اعمال نزد خداوند دوستى با دوستان خدوند متعال و دشمنى با دشمنان او مى باشد

(يا ابن آدم ! خلقتک من تراب ، ثمّ من نطفة فلم أعى بخلقک اءويعيينى رغيف أسوقه إليک فى حينه ).
در وحى قديم آمده است که :
اى پسر آدم ! در ابتدا تو را از خاک آفريدم و پس از آن از نطفه و در خلقت تو درمانده نشدم .
آيا در رساندن نانى که بايد در وقت خودش به تو برسانم ، درمانده شدم ؟

بحارالا نوار: ج 100، ص 21